Het normale leven
De kinderen moeten naar school. De wekker staat dus weer — maar hier beginnen ze pas om 09:00. Ik hoef niet naar kantoor, want mijn bureau staat gewoon in huis. En Daphne hoeft niet om kwart voor negen de winkel te openen.
Wat een rust.
Ze lunchen hier ook wat later, dus trommels vullen? Niet nodig. Hop, een banaan mee en gaan.
“De muziek staat kei hard — volgens mij om de kinderen wakker te maken. En wij zetten ze allebei af in hetzelfde klasje.”
Het afzetten is natuurlijk wat emotioneel. Onwennig. De ogen van de hele klas gericht op die twee blonde koppies. En het gevoel dat je niet kwijt raakt: wat doen we ze aan? Natuurlijk vloeien er tranen — bij de kids én bij ons. We kunnen niet wachten om ze weer op te halen. Gelukkig is dat al om 14:00.
In de tussentijd is het wat stil in huis. Ritme vinden met het werk en het huishouden. Maar wat een luxe om samen koffie te drinken, samen te lunchen en al die kleine dingen te doen die je normaal niet kunt als je allebei op een andere locatie bent.
“13:45 — we kunnen ze weer ophalen. Gelukkig ging die tijd razendsnel.”
We staan weer met z’n tweeën bij de schoolpoort. De zoemer gaat en daar komen ze — twee lachende gezichtjes. Een pak van ons hart. Om 14:05 zijn we met z’n vieren gezellig thuis.
Natuurlijk moet er gewerkt worden. Dat verandert niet. Maar aan dit leven, deze vrijheid, dit samenzijn — daar kunnen we perfect aan wennen. Weer een bevestiging dat we de juiste stap hebben gezet.
Benieuwd hoe ons dagelijkse leven er nu uitziet?
In de volgende blog gaan we wat dieper in op ons dagelijkse leven in Spanje — want dat is toch wel iets waar sommigen voor tekenen denk ik. Lees hier verder!
Dit is MIVIDA.life — geen influencer-account, maar een eerlijk verhaal over leven op onze eigen manier. Vrijheid, gezondheid, en de zon van Alicante.
