De rit · Emigratie
20-12-2025 — De dag dat we richting de zon reden
MIVIDA.life · Blog #4 · 2025
20-12-2025, de dag van vertrek
De auto helemaal volgeladen zoals deze ook mee naar Spanje zou gaan. Een bench met hond, dozen en zakken. Geen lege plek onbenut gelaten. Een fles wasmiddel die hier nog tussen kan, een paar schoenen kan daar nog tussen. Afijn, je hebt een beeld.
Maar goed, Daphne en de kids kunnen er dus niet meer bij. De nacht van tevoren zouden we bij mijn ouders slapen omdat ik samen met mij Pa zou gaan rijden. Mijn moeder vliegt met Daf en de kids een dag later.
Vanuit Wernhout rij ik naar Oosterhout om de auto daar te lossen. Daarna nog een keer op en neer om de kids en Daf te halen. Ik lijk wel een transportfirma… Aangekomen in Oosterhout moet de auto weer ingeladen worden.
20 December om 04:00 gaat de wekker. Koffie, de hond naar buiten, iedereen een knuffel en om 5 uur stipt vertrekken we richting de zon!
We hadden de hele route uitgestippeld, waar we zouden tanken, de hond uitlaten, lunchen en ga zo maar door.
Tanken zouden we in Luxemburg doen, we blijven Hollanders natuurlijk… maar ik weet niet of het door de vroege ochtend kwam, of doordat we gewoon zo lekker in de flow zaten, maar Luxemburg hadden we allang gepasseerd nog voordat we het doorhadden.
“Om de 3 uur wisselen we elkaar af en ondanks dat het buiten grijs en grauw was hebben we echt genoten van de rit. Zeker de mooie stukken langs de bekende wijnstreken in Frankrijk.”
Muziekje op, thermoskan koffie en gesmeerde broodjes. Een echte ode aan Nederland.
Wat we nog niet hadden geboekt was een slaapplaats voor de nacht. Dit zouden we onderweg doen zodat we nergens naar hoefden te kijken.
Volgens de planning zouden we tussen 21:00 en 22:00 aankomen in Barcelona. Daar had ik dus onderweg een B&B geboekt. Klein, goed gelegen en de hond mag binnen.
Ook geregeld dachten we… totdat we inderdaad aankwamen in Barcelona.
“Laten we zeggen dat het niet de beste wijk van Barcelona was, als ik me dan nog zachtjes uitdruk.”
2x een rondje rond het pand en we konden geen parkeerplaats op loopafstand vinden. De auto moest ergens op straat staan, maar vergeet niet dat de auto vol met spullen lag.
Het verblijf was gelegen naast een nachtwinkel en voorzien van een man of 10 voor de deur waar je normaal met een grote boog omheen zou lopen.
Eerlijk, na deze lange rit hadden we weinig zin om hier te slapen.
We rijden door en onderweg zoeken we verder naar een verblijf.
Een Ibis hotel langs de snelweg gaat het worden. De hond mag er ook binnen, ontbijt, parkeerplaats op een privé terrein en een goed ontbijt. Wat wil je nog meer…
“Nou, een hond die niet blaft.”
Voor de hond was het natuurlijk ook schakelen en hij had zeker geen zin om rustig de nacht in te gaan. De dolle 5 minuten werd een half uur en de buren begonnen steeds harder te roepen en op de muur te bonken.
Dan maar even naar buiten met de hond, maar al snel op de kamer begon het weer van voor af aan.
Ik neem de hond mee in de auto en probeer een comfortabele houding te vinden op de passagiersstoel.
De uren kruipen voorbij en zonder één oog dichtgedaan te hebben is het 6 uur geworden. Rondje met de hond, douchen op de kamer, ontbijt met veel koffie en door naar Hondon de los Frailes!
Wat een prachtige route langs de kust. Nog een uur of 6 rijden en we komen aan bij ons huis.
We hadden afgesproken dat we de spullen uit de auto al bij het huis mochten zetten. Dat stond toch al leeg en de dag erna is de overdracht. We droppen de spullen af, gaan boodschappen doen, rijden door naar onze spookachtige B&B en halen daarna de rest van het gezin op bij het vliegveld.
Het avontuur gaat nu echt beginnen!
Hoe was de overdracht? Wat vonden de kids van hun nieuwe thuis? Je leest het in de volgende blog!
Dit is MIVIDA.life — geen influencer-account, maar een eerlijk verhaal over leven op onze eigen manier. Vrijheid, gezondheid, en de zon van Alicante.
