22-12, de dag van de sleutel
Van enthousiasme bijna niet kunnen slapen. Of kwam het omdat we in een soort spookhuisje sliepen? Het zal een combinatie van beide zijn, maar vandaag krijgen we dus officieel de sleutel van het huis!
Eigenlijk hadden we die al, maar vandaag staat ook de notaris op de planning.
Om 8:00 staan we al voor de deur van ons nieuwe huis. Ik wil dat natuurlijk dolgraag aan mijn gezin en ouders laten zien.
De verwarming had het helaas niet gedaan afgelopen nacht. Dit gaf de verkoopster ook al wel aan de dag ervoor. Ze zou zelfs bidden dat alles zou werken. Niet helemaal de woorden waar je op zit te wachten als je net de sleutel van je nieuwe huis hebt gekregen.
Terwijl ik me verder verdiep in de boiler beginnen ze binnen al met poetsen en het uitruimen van de dozen en tassen die in de auto zaten.
Mijn schoonouders zitten inmiddels ook al in het vliegtuig op weg naar Alicante!
“Heb je het verhaal over het transport al gelezen? Nou die spanning is er nog steeds, want als alles volgens planning zou verlopen komen die vandaag ook nog met alle spullen.”
Rond een uurtje of 11 zouden ze er zijn, en geloof het of niet, ze staan daadwerkelijk rond die tijd voor de deur!
Precies tegelijk met de taxi waar mijn schoonouders in zitten. Ik zag de teleurstelling van mijn schoonvader in zijn ogen. Hij had de hoop dat de vracht al uitgeladen was voordat hij aan zou komen en de rest kon coördineren zoals hij zelf altijd zo mooi kan zeggen.
De verhuizers waren met 3 man sterk dus de spullen waren echt snel uitgeladen.
Het opbouwen van de bedden was natuurlijk prioriteit 1 zodat iedereen ’s avonds kon slapen.
Eind van de middag moesten wij zelf naar de notaris voor het papierwerk. Het zoveelste vooroordeel dat het in Spanje allemaal wat langzamer gaat. We komen aan in een volle ruimte en onze makelaar geeft aan dat het nog wel even kan duren. Ga maar ergens koffie drinken was het advies.
Zo gezegd zo gedaan en na een uurtje wachten is het onze beurt. Wat papierwerk, handtekeningen en weer snel terug naar huis want we willen verder natuurlijk.
“Zo ging het 2 weken lang, want ondanks dat ons huis van binnen en van buiten geschilderd was en er weinig grote klussen nodig waren, is er altijd wel iets te doen.”
De vaatwasser die ermee stopt en water dat we niet kunnen afsluiten omdat de hoofdkraan niet in beweging te krijgen is. Dat is geen handige combinatie kan ik je zeggen.
Ook moesten we nog een koelkast hebben. Bij de plaatselijke Euronics hebben we deze besteld maar hij kon hem niet thuisbrengen. Midden op straat hebben we die joekel van een koelkast uitgepakt omdat hij anders niet in mijn auto paste. Nu eigenlijk ook niet, maar we hebben hem toch meegenomen. Het laatste stuk bergop heeft mijn pa achter de auto aangelopen omdat we bang waren dat deze uit de auto zou vallen. Mooie herinneringen zie je wel.
De praxis ziet hier ook niet om de hoek dus we moesten iedere keer dik een half uur naar de bouwmarkt rijden. Dan vliegen de dagen wel hoor kunnen we zeggen!
Natuurlijk hebben we ook leuke dingen tussendoor gedaan! De tijd vloog en het was echt gezellig met z’n allen!
1 januari, mijn schoonouders zijn al naar huis en we hebben met mijn ouders nog nieuwjaar gevierd. Wat je gevierd kan noemen. Volgens mij lag ik al om 21:00u op bed.
We zetten mijn ouders af bij het vliegveld en we staan er vanaf nu alleen voor, met de eerste schooldag in het vooruitzicht.
Benieuwd naar de eerste schooldag?
We staan er vanaf nu alleen voor, met de eerste schooldag in het vooruitzicht. Lees hier verder!
Dit is MIVIDA.life — geen influencer-account, maar een eerlijk verhaal over leven op onze eigen manier. Vrijheid, gezondheid, en de zon van Alicante.
